ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ, ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನು ದೇವಾಲಯದ ಕುಂಭಾಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಒಂದು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅವನು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಅಂಗಡಿಗೆ ನಡೆದು, ದೈವತ್ವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಹಾದಿ ಸುಲಭವಲ್ಲ - ಗೊಂದಲ, ಅಧಿಕ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ ಭರವಸೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾದವು. ಕೆಲವರು ಕಡಿಮೆ ನೀಡಿದರು, ಕೆಲವರು ತಪ್ಪಾಗಿ ನೀಡಿದರು, ಮತ್ತು ಅನೇಕರು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ನೀಡಿದರು.

ದಣಿದಿದ್ದರೂ ಅಚಲನಾಗಿ, ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ಒಯ್ದನು, ಈ ಜಟಿಲ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಕ್ತನ ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಆಲಿಸಿದರು ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, “ಹಾಗಾದರೆ ಸೇತುವೆಯಾಗು - ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸು.” ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ, ಧರ್ಮದ ಬೀಜವು ಬೇರೂರಿತು. ಯಾವುದೇ ಭಕ್ತನು ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯಾನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಬಾರದೆಂದು ಅವನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು. ದಯೆಯನ್ನು ತನ್ನ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಚದುರಿಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು - ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಹೃದಯಗಳಿಗಾಗಿ ನೈಜ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು.

ಅವನು ನಂಬಿದನು - ಭಕ್ತಿ ನಿಜವಾದಾಗ, ದೈವವು ಸದಾಚಾರಕ್ಕೆ ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು.

ಮತ್ತು ಹೀಗೆ, ಅವನ ಧ್ಯೇಯವು ಕಾರ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಯಿತು:
“ಎಲ್ಲಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು, ಅರ್ಹರಾದವರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ, ನಿಗದಿತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ – ದೈವಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವುದು.”