மிக நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, ஒரு பக்தர் கோயிலின் கும்பாபிஷேகத்திற்காக காணிக்கைகளைச் சேகரிக்கும் ஆன்மீக நோக்கத்துடன் புறப்பட்டார். தூய்மையான எண்ணத்துடன், அவர் ஒவ்வொரு கடையாகச் சென்று, தெய்வீகத்தை மதிக்கும் வழியைத் தேடினார். ஆனால் அந்தப் பாதை எளிதானது அல்ல - குழப்பம், அதிக விலை மற்றும் வெற்று வாக்குறுதிகள் அவரை ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் சந்தித்தன. சிலர் குறைவாகக் கொடுத்தனர், சிலர் தவறாகக் கொடுத்தனர், பலர் மனமில்லாமல் கொடுத்தனர்.

சோர்வடையாதவனாகவும், நம்பிக்கையுடன் சுவாமிகளிடம் தனது பாரமான பக்தியைக் கொண்டுசென்றான். இந்த மாய உலகில் தொலைந்துபோன ஒவ்வொரு பக்தனின் வலியையும் சுவாமிகளிடம் பகிர்ந்துகொண்டான். சுவாமிகள் பொறுமையாகக் கேட்டு, "அப்படியானால், நீயே பாலமாக இரு – பக்தியுடன் வழிபடுபவர்களுக்குத் தெய்வீக ஞானத்தை வழங்கு" என்றார். அந்த கணத்திலிருந்து, தர்மத்தின் விதை வேரூன்றியது. எந்த ஒரு பக்தனும் மீண்டும் உண்மையான பக்தியைத் தேடி அலைய விடமாட்டேன் என்று சபதம் செய்தான். கருணையே வழிகாட்டியாகவும், நேர்மையே பலமாகவும் கொண்டு, ஒரு காலத்தில் சிதறிக்கிடந்தவற்றை ஒன்றிணைக்கத் தொடங்கினான் – உண்மையான பக்தர்களுக்கு உண்மையான அர்ச்சனைப் பொருட்களை வழங்கினான்.

பக்தி உண்மையாக இருக்கும்போது, நேர்மைக்கான வழி தானாகவே பிறக்கும் என்பதை அவன் நம்பினான்.

அப்படியாக, அவருடைய இலட்சியம் செயல் வடிவில் ஒரு பிரார்த்தனையாக மாறியது:
“அனைத்து ஆன்மீகப் படைப்புகளையும், தகுதியானவர்களின் இதயங்களில், சரியான நேரத்தில் – இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் ஒரு செயலாக வழங்குதல்.”